Boodschap van algemeen nut

Wat COVID-19 en kanker gemeen hebben.

Er is gelijkenis tussen de situatie nu, met COVID-19 en het proces wat men doorloopt als men de diagnose kanker krijgt. In beide gevallen worden we geconfronteerd met een ziekte die dodelijke gevolgen kan hebben. En dat doet wat met de mens(heid).

Op het moment dat de ziekte ontdekt wordt, slaat de ANGST toe. Alles in het lijf wordt ‘onrustig’. ANGST voor de mogelijke dood en HOOP op een goede afloop wisselen elkaar af en zorgen voor gevoelens van verwarring en onzekerheid. Het lichaam reageert als vanzelf (onbewust) met een ‘vecht-vlucht’ beweging.
In het geval van kanker  ‘wint’ de vecht-beweging.  ‘You gonna beat that shit’. Je gaat ervoor, op welke manier dan ook. Je wil tenslotte LEVEN!

Ieder mens reageert op zijn eigen manier op een diagnose waar de dood een gevolg kan zijn. De een gaat volledig af op het advies van de artsen, de ander gelooft dat het een ‘wake-up call’ is en gaat onderzoeken of er nog meer mogelijkheden zijn. Maar men komt, hoe dan ook ‘in actie’ tegen de ziekte.

 

In het geval van COVID-19 wordt wel gesproken over ‘de strijd tegen Corona’, maar in feite is dat niet de beweging die we maken.

Met de maatregelen en een (intelligente) lockdown zijn we geen daadwerkelijke actie tégen het virus gaan voeren, maar we zijn onszelf in bescherming gaan nemen. Het was de politiek die de regie in handen nam en de rest van de bevolking volgde vanzelf, nog bevangen door de schrik.

De keuze was overigens niet zo gek, want hoe val je een ‘onzichtbare’ vijand aan? Vanuit de schuilplek kan in elk geval worden nagedacht over “hoe nu verder”.
En dat is wat gebeurde. Zowel de politiek als ieder mens afzonderlijk, ‘zocht’ in de eigen ‘bibliotheek’(geheugen) van kennis en ervaring, naar de beste oplossing. Hierdoor verdween de EENHEID, waarbij iedereen vanuit dezelfde intentie of gedachte, eenzelfde beweging maakt. Ieder mens afzonderlijk,  had tenslotte zijn eigen gedachten over de situatie gekregen en dat zorgde voor de nodige ONRUST over de genomen maatregelen. Zeker toen er steeds meer bijkwamen, die eerder nog tegengesproken waren.

 

Waar bij de diagnose kanker al snel een behandelmethode op tafel komt (operatie, bestraling, chemotherapie) liet dat bij COVID-19 nog even op zich wachten.
Een ‘operatie’ of ‘bestraling’ waarbij we de zieke ‘cellen’(mensen) elimineren, was zoiezo geen optie. Dat zou betekenen dat we alle mensen die ziek worden uit het leven van de mensheid weg moeten nemen… Iets waar geen mens voor kiest, zeker niet als het gaat om de mensen die je liefhebt. Ieder mens is tenslotte van waarde.
Bleef ‘chemotherapie’ over, maar voor COVID-19 was nog geen medicijn voorhanden. Daar moest dus aan gewerkt worden en ook dat gebeurde.

De komst van het vaccin is een verademing voor velen, na een lange ‘wachttijd’ in onzekerheid, nemen we alles aan om maar weer terug te kunnen keren naar het oude ‘normale’ leven. Maar net als bij de mensen die kanker (of een andere levensbedreigende ziekte) hebben gehad en een tijd lang uit het ‘gewone’ doen is geweest,  is niets meer hetzelfde…. Men heeft TIJD en RUIMTE nodig om fysiek te ‘herstellen’ en mentaal ‘orde op zaken te stellen’ over wat nu ‘waarheid’ is en wat niet. We snakken als mens nu eenmaal naar zekerheid, ook al blijkt deze achteraf vaak SCHIJN te zijn.

De hele situatie heeft iets gedaan met hoe we als mens naar de wereld om ons heen kijken. Er heeft een duidelijke VERSCHUIVING plaatsgevonden in het BEWUST-ZIJN van de mens(heid).

Niets is meer zoals het was, het geloof en vertrouwen in wat voorheen zo gewoon was, is afgebroken en er mag gekeken worden of dat wat er was, nog wel zo NODIG is in deze tijd, of dat er IETS ANDERS voor in de plaats mag komen. Het is belangrijk dat we dat op een goede manier doen, SAMEN ALS EENHEID,  alsof het om onszelf gaat.

 

Het zaadje van ‘ANGST’  heeft bij veel mensen uit de kwetsbare groep  wortel geschoten, waardoor de angst is gegroeid. Deze mensen hebben een langere weg te gaan om te herstellen, dan mensen die, nog altijd, vanuit een gevoel van vertrouwen leven. Zij hebben ondersteuning nodig, financieel,  maar ook moeten zij de TIJD en RUIMTE krijgen om dat pad in alle rust te bewandelen, met alle hulp die daarvoor aanwezig is. SAMEN dus.

Ook de economie (de financiële situatie) is voor velen veranderd, waardoor men niet meer zomaar terug kan naar wat ‘normaal’ was. Het huidige systeem ligt behoorlijk overhoop en het is raadzaam om hier met een ‘frisse blik’ naar te kijken. Het gesprek aan te gaan, met mensen die met minder ook gelukkig kunnen zijn. Wat hebben zij ervaren of gedaan, waardoor zij zo anders in het leven staan? Ook hier geld dat we de verbinding met elkaar mogen zoeken. SAMEN.

Decennia lang heeft de mensheid ONBEWUST geleefd. We hebben meegevaren op de economische groei die na de 2de wereldoorlog ingezet is. Daarvan hebben we veel profijt gehad.
De ‘gedreven’ mensen, mensen met creatieve ideeën en een duidelijk doel voor ogen,  zorgden voor steeds meer ‘duidelijkheid’ en ‘gemak’ waardoor de rest van de mensheid als vanzelf begon te volgen. “Waarom moeilijk doen als het makkelijk kan?”
Hierdoor zijn we echter langzaam en ongemerkt (onbewust) het gevoel van verantwoording voor het eigen handelen kwijtgeraakt.

Inmiddels merken we nu dat hetzelfde ‘gemak’ tevens voor fysieke gezondheidsproblemen zorgt. En ook de ‘duidelijkheid’ van voorheen, is nu zo ‘divers’ (er zijn zoveel mogelijkheden) dat velen door de bomen het bos niet meer zien. Ook dat zorgt voor problemen, maar dan op mentaal gebied, wat weer effect heeft op het gedrag wat we vertonen.

We zien deze signalen al een tijdje (in elk geval in Nederland), maar er wordt nog maar weinig aan gedaan. De oorzaak hiervan ligt, naar mijn idee, in het feit dat de groep die hier te maken heeft gehad, nog altijd niet groot genoeg is geweest om daadwerkelijk IMPACT te hebben op het grote systeem. De problemen speelden niet allemaal in hetzelfde tijdsbestek.

Dat is dankzij Corona nu wel waarneembaar geworden. We hebben nu een duidelijk signaal gekregen dat we als mensheid toch KWETSBAARDER zijn dan we altijd dachten. Dat BEWUST-ZIJN maakt dat we nu een KEUZE hebben.

Gaan we straks op de ‘oude’ voet verder, waarbij we de focus opnieuw leggen op economische groei en prestatie?
Dat gaat gebeuren als er niemand OPSTAAT en de politieke partijen blijven zoals deze nu zijn.
Als het grootste gedeelte van de bevolking, ondanks de andere gedachten over wat goed is en wat niet, braaf alle maatregelen blijft volgen.

 

Het is absoluut niet mijn bedoeling een strijd op te roepen, waarbij ieder publiekelijk zijn eigen mening gaat verkondigen. Dat gebeurt nu al bijna een jaar en zet niet zoveel zoden aan de dijk. Het zorgt enkel en alleen voor verdeeldheid die ons niet verder helpt.

Wat ik bedoel te zeggen is dat, ieder voor zich, zijn gedrag, stapsgewijs, aan mag passen naar zijn eigen ‘waarheid’(gedachten). Als men daarbij nauwlettend in de gaten houd of men daar anderen ook daadwerkelijk geen schade mee berokkend, dan veranderd er ogenschijnlijk niet zo heel veel, maar het heeft een grote impact op hoe we ons VOELEN in deze situatie.
Op deze manier creëren we meer VRIJHEID voor onszelf, zonder dat we daar anderen direct mee ‘beschadigen’.

Natuurlijk zal er zo nu en dan wel eens iets ‘mis’ gaan, maar dat gebeurd nu toch ook?
Het grote VERSCHIL is dat als we bewust kiezen voor een bepaalde beweging naar buiten vanuit het geloof dat onze gedachte ‘waar’ is, we daar ook verantwoording voor nemen als het misgaat. En dat is wat nu in de samenleving ontbreekt.

Als het ‘mis’ gaat zullen we of onze gedachte bij moeten stellen, of ons gedrag, want één van de twee klopt dan niet.

En zo worden we allen langzaam ‘zuiverder’. Klopt de intentie, weer meer  met het gedrag wat we vertonen. En dat is precies wat we nodig hebben. Helderheid.